Losowe wpisy

Na portalu parenting.pl czytamy, że jeśli w Islandii rodzi się dziecko chore na zespół Downa, jest to skutek pomyłki lekarza. Odkąd kraj wprowadził badania prenatalne w kierunku wykrycia wad płodu zdecydowana większość kobiet ciężarnych, które otrzymały pozytywny wynik, zdecydowała się przerwać ciążę.

Niemalże 100 proc. kobiet, które w ciąży spotkały się z pozytywnym wynikiem na obecność zespołu Downa (umożliwiają to badania płodu wprowadzone w Islandii na początku poprzedniej dekady), zdecydowało się na przerwanie ciąży. Zgodnie z islandzkim prawem, mogą dokonać aborcji do 16. tygodnia ciąży.

W ciągu ostatnich pięciu lat nie urodziło się na Islandii żadne dziecko z zespołem Downa – podsumował dr Peter McParland z National Maternity Hospital.

Tendencja ta dotyczy nie tylko Islandii. Przewiduje się, że w Danii już za 10 lat zjawisko tej wady genetycznej niemalże całkowicie zniknie ze społeczeństwa. Podobną sytuację możemy zaobserwować we Francji czy Stanach Zjednoczonych.

Te wyniki rozpoczęły burzliwą światową dyskusję na temat słuszności postępowania islandzkich kobiet.
Islandia nie zwalcza samego schorzenia, ale zabija osoby zmagające się z zespołem Downa. A to wielka różnica – aktorka Patricia Heaton nie kryła oburzenia.

Z jednej strony pojawiają się głosy: „Islandia stała się pierwszym krajem, który pochwalił się eksterminacją dzieci z Downem”, „Dania chce „oczyścić” kraj”. Przeciwnicy takiego postępowania odwołują się do statystyk podanych przez NBC News, które wykazują, że:

•  99 proc. osób z zespołem Downa jest zadowolonych ze swojego życia.
•  97 proc. akceptuje swoją sytuację.
•  96 proc. akceptuje swój wygląd.

Pada tam również ciekawe stwierdzenie: „Statycznie znaczna większość osób z zespołem Downa to szczęśliwi, zadowoleni i kochający członkowie społeczeństwa – to coś, czego nie można powiedzieć o osobach urodzonych bez niepełnosprawności”.

Prawo w zakresie dawstwa organów zostało nazwane imionami Maxa i Keiry. 9-letnia dziewczynka zginęła w wypadku samochodowym w 2017 roku, a dzięki zgodzie rodziców jej organy uratowały życie czterem osobom. Wśród nich był właśnie chłopiec Max.

Maria i Julian znali się „od dziecka”. Obydwoje pochodzą z podjasielskiej Błażkowej, uczęszczali do jednej szkoły. Para zaczęła randkować początkiem lat 50, ale potajemnie, gdyż rodzice Marii, zmagający się z biedą, postanowili, że Maria wyjdzie za starszego o kilka lat kawalera z bogatej rodziny.

U Jasona w dzieciństwie zdiagnozowano autyzm, do 11. roku życia nie potrafił mówić, a czytać i pisać nauczył się dopiero po skończeniu 18 lat. Mężczyzna, który z wykształcenia jest socjologiem zaznacza, że odkąd pamięta poruszało go cierpienie innych i zawsze miał potrzebę działania.