Ata został znaleziony w 2003 roku. Od tamtej pory eksperci spierają się w wielu kwestiach. Badania udowadniały już wiele rzeczy. Według jednych z nich Ata to w rzeczywistości bardzo mały człowiek, którego wiek - w chwili śmierci - wynosił jakieś 8 lat.
Inni naukowcy twierdzili, że proces mumifikacji mógł zafałszować wyniki badań, a szczególnie przy próbie określenia wieku. Mumifikacja bowiem sprawia, że struktura kości ulega zagęszczeniu.
Niedawno opublikowano wyniki blisko 5-letnich badań naukowców z uniwersytetów Kalifornii, San Francisco i Stanforda, które ostatecznie rozwiązują tajemnicę „małego kosmity”.
Analiza genetyczna wykazała, że Ata to w rzeczywistości ludzki płód, który nigdy nie przyszedł na świat (przynajmniej za życia). Skąd jednak tak niezwykły wygląd? Okazuje się, że był on spowodowany nieznanymi wcześniej mutacjami. Sprawiły one m.in. to, że kości Aty wydawały się nieco „dojrzalsze” - stąd błąd przy próbie określenia wieku.
Zwłoki pochodzą z okolic lat 70-tych ubiegłego wieku. Odnaleziono je ponoć w skórzanym worku gdzieś za kościołem na pustyni Atakama.
Uwagę najbardziej zwracała oczywiście wydłużona czaszka oraz tylko 10 par żeber - u normalnego człowieka jest ich 12.
Podobno znalezisko na samym początku trafiło na czarny rynek, a dopiero po długim czasie trafiło w ręce badaczy.

Zobacz również
Świąteczne lampki rozciągające się w smugi, rozbłyski i świetliste „gwiazdki”? Tak może wyglądać wieczorny spacer, kiedy masz astygmatyzm. ?✨
Astygmatyzm to wada wzroku wynikająca najczęściej z nierównej krzywizny rogówki, czyli przezroczystej przedniej części oka. Czasem przyczyną jest kształt soczewki. Światło nie skupia się wtedy prawidłowo na siatkówce, przez co obraz może być rozmazany lub zniekształcony zarówno z bliska, jak i z daleka.
Też tak widzicie? A może przez lata myśleliście, że wszyscy mają taki widok?

Jase Hyndman wysłał kartkę urodzinową do swojego taty, który zmarł cztery lata wcześniej. Na kopercie poprosił listonosza, żeby zaniósł ją do nieba.Sean Milligan z Royal Mail odpisał chłopcu, że kartka bezpiecznie dotarła na miejsce. Opisał też, jak po drodze trzeba było omijać „gwiazdy i inne obiekty w galaktyce”. Mama Jase’a opowiadała, że jej syn był bardzo poruszony na myśl, że tata dostał jego kartkę.
